Sama nie wiem,

jak się czuję. Najdziwniejsze jest właśnie to, że nie jestem sama. Zajęta jestem... Chciałabym zaplanować to i owo i jak tylko zaczynam myśleć, to głowa trzecia rośnie. Od czego zacząć, bo chyba nie od nerwicy. Z drugiej strony to w końcu chodzi o całe życie i najgłębiej mam tę pewność niezmąconą. Część mnie musi się zająć projektem rwe STOEN, część "Wieczorem Sylwestrowym z Pasją", a tu jeszcze codzienność i kursy, i sarpy... A wczoraj dwie osoby zgłosiły się do pomocy. Super, że człowiek żyje obok innych.